Φωτοβολταϊκά και άλλα τινά…

Τελικά δεν παιζόμαστε με τίποτα. Αφού δοκιμάσαμε την τύχη μας στο χρηματιστήριο, εν έτη 1999 και δώθε, ήρθε η ώρα μας για νέες επενδύσεις και αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τα φωτοβολταϊκά οι περισσότεροι, άντε και με καμιά ανεμογεννήτρια οι λιγότεροι πιο και σοφιστικέ. Έτσι, σήμερα οι μισοί Έλληνες είναι επενδυτές συστημάτων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και οι υπόλοιποι μισοί σύμβουλοι στους πρώτους.

Επειδή ποτέ δεν είναι αργά, ακόμη και τώρα ακόμη και αν δεν έχετε κάποιο χωράφι για να το «σπείρετε» φωτοβολταϊκά, να μια καλή ιδέα, για το πως να γίνεται επενδυτές με πέντε απλά βήματα:

1. Εντοπίζετε έναν βολικό Δήμο με καλές πλαγιές. Κατά προτίμηση κοντά σε κάποιο χωριό, δεν είναι ανάγκη να πάρετε και τα βουνά.

2. Πιάνετε έναν ή περισσότερους δημοτικούς συμβούλους (της πλειοψηφίας εννοείται) και τους παρουσιάζετε (προφορικά εννοείται) το επενδυτικό σας σχέδιο, δεν είναι και πολύ δύσκολο να τους πείσετε.

3. Συντάσσετε μια αίτηση μία με δύο σελίδες το πολύ, δεν χρειάζεται να γράψετε και πολλά-πολλά, με την οποία:

- Θα ζητάτε (για να φανείτε και σοβαροί μεγαλοεπενδυτές) τουλάχιστον 300 στρέμματα.

- Θα δηλώνετε ότι είστε εκπρόσωπος μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας και ενεργείτε για λογαριασμό της.

- Θα δηλώνετε το αντίτιμο που προσφέρετε για την έκταση που θα σας δώσουν. Προσοχή!!! όχι συγκεκριμένα νούμερα, μόνο ποσοστά, π.χ. 2% επί των εσόδων.

- Επειδή όμως δεν ξέρετε αν θα σας κάτσει η σχετική άδεια, μην ξεχάσετε να αναφέρετε ότι όλα αυτά ισχύουν εφόσον σας κάτσει.

- Και τέλος για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο, ζητείστε και μια περίοδο χάριτος, ας πούμε δυο χρόνια, μέχρι να βγάλετε την σχετική άδεια. Εννοείται ότι για το διάστημα αυτό δεν πληρώνετε τίποτα. Είπαμε να επενδύσετε όχι να ρισκάρετε!!!

4. Υποβάλλετε την αίτηση στο δημοτικό συμβούλιο και περιμένετε. Σε 67 μέρες το πολύ, θα το εξετάσουν, θέλει λίγο χρόνο το πράγμα.

5. Αφήνετε τον ή τους δημοτικούς συμβούλους (από το βήμα 2) να υποστηρίξουν την πρότασή σας. Είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν εκπληκτικά επιχειρήματα που ακόμη και εσάς θα σας αφήσουν άναυδους, όπως αύξηση τουριστικής κίνησης (γι’ αυτό είπαμε κοντά σε κάποιο χωριό - για να έρχεται ο κόσμος να απολαμβάνει τη θέα), μείωση της ανεργίας (για να βρουν δουλειά όλοι οι κάτοικοι του χωριού), κλπ, κλπ, κλπ και μάλιστα μπορεί να πείσουν και κανέναν άλλο, εκτός της παράταξής τους.

Περιμένετε άλλες 27 μέρες για την έκδοση απόφασης από το δημοτικό συμβούλιο, άντε και λίγο ακόμη για τα διαδικαστικά και VOILA!!! Έχετε στα χέρια σας μια έκταση, όπου δεν μπορεί να την εκμεταλλευτεί κανείς άλλος παρά μόνο εσείς. Ε! από κει και πέρα, είναι εύκολο. Και στο κάτω-κάτω, αν δεν σας βγει η άδεια, τι είχατε τι χάσατε….

Αν όλα αυτά νομίζετε ότι στερούνται σοβαρότητας ή σας φαίνονται από χαζά έως αστεία, πηγαίνετε μια βόλτα στο Δήμο Δημητρίου Υψηλάντη, με την αίτηση υπό μάλης, και τα ξαναλέμε…

Κωνσταντίνος Ισπόγλου

Μια φορά κι έναν καιρό, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος

Υ.Γ. Και γιατί σας τα λέω όλα αυτά και δεν κάνω και εγώ μια αίτηση ;

κλικ για πλήρη ανάγνωση...

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μια φορά και ένα καιρό, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ήταν ένα μικρό βασίλειο, ένα βασίλειο που δεν ήταν όπως όλα τα άλλα. Ήταν δημοκρατικό και σ’ αυτό γίνονταν εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια για να διαλέξουν τον καινούργιο τους βασιλιά.

Ο βασιλιάς μας λοιπόν, μετά από τέσσερα χρόνια στο θρόνο του, στάθηκε μια μέρα μπροστά στον μαγικό του καθρέπτη, πήρε βαθιά ανάσα και γεμάτος αυτοπεποίθηση ρώτησε «καθρέφτη καθρεφτάκι μου, ποιος είναι ο πιο άξιος για βασιλιάς;» δεν πρόλαβε να τελειώσει την ερώτηση και ο μαγικός καθρέπτης αναφώνησε «Εσύ, βασιλιά μου». «Τόσα και τόσα έκανα γι’ αυτούς και έχω τόσα πολλά ακόμη να κάνω» συμπλήρωσε ο βασιλιάς και γυρνώντας την πλάτη να φύγει αναρωτήθηκε «χμ, και εδώ που τα λέμε κανένας δεν με αμφισβήτησε».

Έπρεπε λοιπόν, να βρει έναν τρόπο για να συνεχίσει να είναι βασιλιάς όχι μόνο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια αλλά και για πολλά ακόμα. Και επειδή τον αγαπούσε και ο «θεός», του έκανε ένα δωράκι, του έδωσε πέντε αντιπάλους για τις εκλογές και του είπε «μην φοβάσαι, δεν πρόκειται ποτέ αυτοί να συνεννοηθούν, αν θέλεις και πάλι βασιλιάς να γίνεις, άφησέ τους, μεταξύ τους αυτοί θα τσακωθούν και την κορώνα πάλι εσύ θα την φορέσεις».

Ο βασιλιάς μας, όμως, ήθελε να έχει το κεφάλι του ήσυχο και καλού κακού αγόρασε πάνω από εκατό υπηκόους από τα γύρω βασίλεια, «νομίζω είναι αρκετοί» σκέφτηκε. Φυσικά σαν βασιλιάς που ήταν, δεν παρέλειψε να πλησιάσει το λαό του, κάποιους τους μίλησε με γλυκόλογα και τους χάιδεψε φιλικά στην πλάτη, κάποιους τους υποσχέθηκε μια καλή θέση αυλικού και τους υπόλοιπους τους έτριξε τα δόντια (έτσι για να δουν με ποιόν έχουν να κάνουν). Βλέπετε δεν έπρεπε να χάσει τον θρόνο του, είχε τόσα πολλά ακόμη να κάνει, είχε τόσες εκκρεμότητες να τακτοποιήσει.

Στη φούρια του πάνω, όμως, ξέχασε να πει στους υπηκόους του ποια είναι αυτά τα τόσα πολλά που είχε να κάνει, «δεν βαριέσαι» σκέφτηκε «σιγά μην τους δώσω και λόγο τι θα κάνω και τι δεν θα κάνω, είμαι ή δεν είμαι βασιλιάς, χρειάζεται να ξέρουν; έτσι κι αλλιώς πάλι εμένα θα διαλέξουν. Να τους τα πω εγώ τώρα και να έχουν να λένε αυτοί μετά;».

Με αυτά και μ’ αυτά οι μέρες για τις εκλογές ήρθαν. Παρόλο που τα πράγματα ξεκίνησαν πολύ καλά για τον βασιλιά μας, την τελευταία εβδομάδα άρχισε να τρώγεται με τα ρούχα του, άρχισε να καταλαβαίνει ότι οι αντίπαλοί του κατάλαβαν, πως αν ενωθούν ίσως να κατάφερναν να τον νικήσουν. Όπως και έγινε. Ενώθηκαν και τα κατάφεραν. Νικήσαν όμως με πολύ μικρή διαφορά. Βλέπετε υπήρχαν και μερικοί, που την τελευταία ώρα δεν μπόρεσαν να απαρνηθούν τον βασιλιά τους, τόσα χρόνια δεν τους είχε χαλάσει χατίρι, του είχαν και μια αδυναμία…

Μόλις έμαθε το αποτέλεσμα, ο βασιλιάς, ανταριάστηκε, ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε. Για καλή του τύχη όμως, ο «θεός» που τον αγαπούσε τόσο πολύ, του έκανε ένα ακόμη δώρο, του έδωσε το δικαίωμα να αμφισβητήσει δύο ψήφους, όσους χρειαζόταν δηλαδή για να μη χάσει. Τώρα, τι ακριβώς έγινε εκεί, είναι ένα άλλο παραμυθάκι για ποιο μεγάλα παιδιά και θα το πούμε μιαν άλλη μέρα.

Ο βασιλιάς μας, λοιπόν, που τα ήθελε όλα δικά του, αμφισβήτησε τρεις (βασιλιάς δεν ήταν;) για να τελειώνει μια και καλή. Έβαλε τα καλά του ανέβηκε στην άμαξα και πρωί-πρωί πήγε στον Μεγάλο Μάγο και του ζήτησε να πάρει μιαν απόφαση.

Οι μέρες περνούσαν και ένα βράδυ, ο βασιλιάς, είδε ένα σημαδιακό όνειρο. Ήταν σκοτάδι, πίσσα, γύρω του, ώσπου ξαφνικά μια απροσδιόριστα γνωστή φωνή του λέει, «πρώτος στον κουβά θα πας και πρώτος τον λαχνό θα πάρεις. Μόλις το χέρι στον κουβά θα βάλεις, αμέσως ποιο να πιάσεις θα καταλάβεις».

Την άλλη μέρα το πρωί, ξύπνησε χαρούμενος. Τώρα κατάλαβε. Μια και δυο, λοιπόν, στέλνει τον ντελάλη του να διαλαλήσει σε όλο το βασίλειο «ο πολυχρονεμένος μας βασιλιάς, θα κερδίσει στην κλήρωση που θα γίνει». Είπαμε το όνειρο ήταν σημαδιακό και ο βασιλιάς σίγουρος και για την απόφαση του Μεγάλου Μάγου και για την τύχη του στην κλήρωση.

Πέρασε ο καιρός, ήρθε η ώρα. Κόσμος πολύς μαζεύτηκε να ακούσει την μεγάλη απόφαση. Είχε αγωνία να μάθει (για να λέμε την αλήθεια, οι μισοί θέλανε να μάθουν, οι άλλοι μισοί που άκουσαν τον ντελάλη ξέρανε). Την είπαν την απόφαση, την άκουσε ο κόσμος, ο βασιλιάς μας όμως, ψύχραιμος περίμενε την κλήρωση, εξάλλου γι’ αυτό είχε έρθει.

Και όταν ήρθε η στιγμή, σαν έτοιμος από καιρό, όρμησε στον κουβά να πιάσει το χαρτάκι (σιγά μην άφηνε άλλον να τραβήξει πρώτος). Έβαλε το χέρι μέσα, κοντοστάθηκε λίγο, και να, στο χέρι του σαν να έγινε κάποιο θαύμα κόλλησε το μαγικό χαρτάκι. Ένα απαλό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του, ήταν πια σίγουρος, τα είχε καταφέρει, δεν χρειαζόταν να το δει, έπρεπε όμως να το δείξει και στους άλλους. Το κράτησε στα χέρια του. Το ξεδίπλωσε με απαλές κινήσεις. Του ‘ριξε μια φευγαλέα ματιά (καλού κακού) και μπροστά στο ανυπόμονο πλήθος, σήκωσε τα χέρια να πανηγυρίσει, όπως ο τερματοφύλακας που πιάνει πέναλτι στο 90’. Τα κατάφερε, θα ήταν για πολλά ακόμη χρόνια βασιλιάς. «Ζήτω ο βασιλιάς», φώναξε δυνατά και κοντοστάθηκε τον αντίλαλο από το πλήθος να ακούσει. Μα ο αντίλαλος δεν ήρθε και το πλήθος γύρισε την πλάτη να φύγει. Και ο βασιλιάς μας ατάραχος, «πάλι θα τους φέρω βόλτα, λες και δεν τους ξέρω» σκέφτηκε και έπιασε ξοπίσω τους να τρέξει.

Και ζήσαν’ αυτοί καλά και ‘μεις καλύτερα. Ναι, αλήθεια σας λέω, έτσι έγινε… λίγο αργότερα όμως, χωρίς τον βασιλιά … γιατί τελικά, μπορεί να τους ήξερε καλά τους υπηκόους του, αλλά και αυτοί τον μάθαν’ απ’ την καλή…

Κωνσταντίνος Ισπόγλου

Υ.Γ.: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα (αποφασίστε εσείς, αν) είναι τελείως συμπτωματική.

κλικ για πλήρη ανάγνωση...

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Προς: κ. Κυριάκο Μιχαηλίδη,

νεοκληρωθέντα Δήμαρχο Δημητρίου Υψηλάντη

Από: Κωνσταντίνο Ισπόγλου,

παραλίγο (ελέω δικαστηρίου) Δημοτικό Σύμβουλο

κ. Μιχαηλίδη,

Το γεγονός ότι τη θέση του Δημάρχου την κερδίσατε όχι στις κάλπες αλλά στα δικαστήρια και στην κληρωτίδα, δεν σας απαλλάσσει από τις όποιες ευθύνες φέρει αυτό το αξίωμα. Προεκλογικά, είχα καταγγείλει δημόσια, κάποια πράγματα, με δημοσιεύσεις μου στον τοπικό τύπο και μέχρι σήμερα απάντηση δεν πήρα, γι’ αυτό και επανέρχομαι.

Ερώτηση 1^η :

Γιατί το μήνα Ιούνιο έγιναν 84 μεταδημοτεύσεις και τον Μάιο άλλες 21; Τι συνέβη εκείνους τους δύο μήνες; Γιατί τους προηγούμενους μήνες τα αντίστοιχα νούμερα ήταν μονοψήφια; Να θυμίσω στον κόσμο (εσείς το ξέρετε) ότι η 30/6/2006 ήταν η τελευταία μέρα για τις μεταδημοτεύσεις. Φυσικά, δεν δέχομαι σαν απάντηση το ότι όλοι αυτοί αγάπησαν ξαφνικά τον Υψηλάντη και θέλουν πια να ζήσουν εκεί.

Δεν σας κατηγορώ ότι οι μεταδημοτεύσεις αυτές έγιναν παράνομα, ήταν σύμφωνες με το γράμμα του νόμου (αυτό δεν εκμεταλλεύεστε συνήθως;) αλλά υπάρχει ΜΕΓΑ ΗΘΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Όλος ο κόσμος ξέρει, ποιοι ήταν αυτοί οι έκτακτοι ψηφοφόροι και ποιόν στήριξαν.

Το σηκώνει η συνείδησή σας, να είστε δήμαρχος με ένα αποτέλεσμα, αρχικά οριακά εναντίον σας, μετέπειτα ισόπαλο σύμφωνα με τα δικαστήρια και τελικά μετά από κλήρωση, όταν τελευταία στιγμή κουβαλήσετε τόσους ψηφοφόρους; Ψηφοφόρους που δεν πρόκειται να ξαναδούμε στον Δήμο παρά μόνο αν τους χρειαστείτε την επόμενη τετραετία;

ΑΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΑΣ, ΚΑΘΙΣΤΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ, γιατί την αποδοχή από τον κόσμο, δεν πρόκειται να την κερδίσετε ούτε στα δικαστήρια ούτε στο λαχείο, αυτήν την χάσατε οριστικά και αμετάκλητα.

Ερώτηση 2^η :

Πείσατε 1359 ανθρώπους να σας ψηφίσουν. Συγχαρητήρια για ένα και μόνο λόγο, για τα επιχειρήματα που βρήκατε. Διεκδικείτε μια πανελλήνια πρωτοτυπία, πέρασαν οι εκλογές και δεν είπατε λέξη για το τι σχεδιάζετε να κάνετε την επόμενη τετραετία. Να πείτε κάτι, να γράψετε κάτι, έστω μια σελίδα με πέντε πραγματάκια. Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α. Το μόνο που λέγατε και λέτε είναι «θα συνεχίσουμε το έργο μας».

Ποιο είναι το πρόγραμμά σας κύριε Μιχαηλίδη; Γιατί δεν το ανακοινώσατε στον κόσμο; Λυπηθήκατε τα έξοδα εκτύπωσης ενός φυλλαδίου; Μήπως φοβάστε να δεσμευτείτε; Μήπως θεωρείτε ότι μας πέφτει πολύ να ξέρουμε τι σχεδιάζετε; Μήπως το κρατάτε μυστικό; Μήπως σχεδιάζετε πράγματα που δεν γράφονται αλλά λέγονται; Μήπως δεν είχατε κάτι να γράψετε γιατί και εσείς δεν ξέρετε τι θα κάνετε;

Μήπως τελικά, το μόνο που σας νοιάζει είναι να κάθεστε στην καρέκλα του Δημάρχου με οποιοδήποτε τρόπο; Τόσο πολύ πια; Γιατί;

Πριν με κατηγορήσετε για οτιδήποτε, για ποιο λόγο τα γράφω αυτά και γιατί τα γράφω τώρα, απαντήσετε πρώτα στις ερωτήσεις μου και μετά πείτε ότι θέλετε. Γιατί ότι και να πείτε, πρώτα από όλα χρωστάτε κάποιες απαντήσεις.

Περιμένω…και συνεχίζω, έχω πολλά ακόμη να πω.

κλικ για πλήρη ανάγνωση...